Чорчӯбаи пӯлоди ғафси пурра кафшершуда, сохтори умумии устувор, ларзиш осон нест, иқтидори калон, бехатар ва устувор барои истироҳати калонсолонро қабул мекунад.
2. Пӯшидашаванда, сайёр ва нигоҳдорӣ осон
Тарҳрезии дукарата, метавонад бе асбобҳо зуд кушода ва печонида шавад. Он пас аз пӯшиш фазои хурдро ишғол мекунад ва барои коркард, stacking ва нигаҳдории фавқулодда қулай аст.
3. Тарҳи баланди намнокӣ
Баландии оқилона аз замин намии замин, ҳавои хунук ва оби ҷамъшударо ба таври муассир ҷудо мекунад, хушк ва бароҳатро дар ваҳшӣ, хаймаҳо ва ҷойҳои кӯчонидани муваққатӣ нигоҳ медорад.
4. Матоъ тобовар ва ба фарсудашавӣ тобовар
Аз матои ғафси обногузари Оксфорд сохта шудааст, ба ашк тобовар, тоза кардан осон, обногузар ва ба доғ тобовар аст, пас аз истифодаи дарозмуддат осеб ё деформатсия кардан осон нест.
5. Барномаи бисёрфунксионалӣ
Бо болиштҳои ҳамгирошуда ва тасмаҳои мустаҳкамшудаи бастабандӣ меояд. Онро барои истироҳати ҳаррӯза истифода бурдан мумкин аст ва инчунин барои интиқоли кормандон дар ҳолатҳои фавқулодда ҳамчун замираи оддии муваққатӣ хизмат мекунад.
Катҳои болишти мо ба стандартҳои саноати миллии бартарафсозии офатҳои табиӣ мувофиқат мекунанд, сифати боэътимод доранд ва барои хариду нигоҳдории ягона аз ҷониби шӯъбаҳои шаҳрвандӣ, идоракунии ҳолатҳои фавқулодда, ҳифзи сӯхтор ва назорати обхезӣ мувофиқанд.
Эҳтиёткорӣ оид ба истифода
1. Пеш аз истифода, чаҳорчӯбаи пӯлод, нуқтаҳои кафшер ва сатҳи матоъро барои тарқишҳо, осеб ё риштаҳои фуҷур тафтиш кунед. Агар ягон нуқсон пайдо шавад, истифода набаред.
2. Пас аз кушодан чаҳорчӯбаро пурра дар ҷои худ қуфл кунед ва пеш аз хобидан устувории онро тасдиқ кунед, то аз чаппа шудан ё фурӯпошӣ канорагирӣ кунед.
3. Аз ҳад зиёд сарборӣ накунед ва нагузоред, ки якчанд нафар дар рӯи кат хобанд. Барои пешгирии деформатсияи чаҳорчӯба ва канда шудани матоъ аз ҷаҳидан ё фишори вазнин худдорӣ намоед.
4. Бистарро ба замини ҳамвор ва сахт гузоред; аз нишебиҳо, замини нарми лойолуд ва чоҳҳои ноҳамвор канорагирӣ кунед, то сатҳи бистар ва устувор нигоҳ дошта шавад.
5. Аз оташи кушод, манбаъҳои гармии баланд ва ашёҳои тез дур нигоҳ доред, то харошидан, сӯхтан ва пиршавии матоъро пешгирӣ кунед.
6. Пас аз истифода хок ва доғҳоро тоза кунед, дар ҷои хуб ҳаво хушк кунед. Дар мухити намнок муддати дароз нигох надоред, то занг ва милдезия нашавед.7. Бо нарм пӯшед ва нигоҳ доред; хам кардан ва пахш карданро мачбур накунед, то ки нуктахои кафшер ва кубурхои пулодй мухофизат карда, мухлати хизматрасониро дароз кунанд.